Karl Rove zegt nooit iets zomaar, er zit altijd iets berekenends achter zijn uitspraken. Die veronderstelling is althans onderdeel van de mythe rond deze Raspoetin van het Witte Huis. Nu Rove zo hartstochtelijk het vuur heeft geopend op Hillary Clinton wordt er dan ook links en rechts geanalyseerd: waarom?
Rove begon ermee in het Wall Street Journal interview waarin hij vorige week zijn vertrek uit het Witte Huis aankondigde. Hij noemde Hillary tough and tenacious maar ook fatally flawed. Zondag herhaalde hij in verschillende politieke brunchprogramma’s dat senator Clinton de Democratische presidentskandidate zal worden, maar hij benadrukte ook dat ze het Witte Huis uitendelijk niet kan bereiken omdat er zo’n grote groep mensen is die haar niet moet: “She enters the general election campaign with the highest negatives of any candidate in the history of the Gallup poll. It's hard to change opinions once you've been a high-profile person in the public eye, as she has for 16 or 17 years.”
Hillary’s reactie was een tegenaanval en een grapje. Je kan de Republikeinse attack machine – lees: Rove – niet zonder schade aan je populariteitscijfers ontsnappen, zei ze. En: “I find it interesting he's so obsessed with me...” Een beetje gemeen grapje dat het beeld oproept van een klein, dik, gepest Roveje op het schoolplein dat een onbereikbaar klasgenootje stalkt.
Een meer politieke verklaring voor Rove’s negatieve uitspraken is er een van omgekeerde psychologie. De door president Bush liefkozend Turd Blossom genoemde Rove wordt zo gehaat door de Democraten dat zij een door hem verketterde kandidaat automatisch in de armen sluiten. Ze nomineren die kandidaat, wat juist precies Rove’s bedoeling was omdat hij die kandidaat in de algemene verkiezing de gemakkelijkst verslaanbare acht. Volgens de Los Angeles Times haalde hij in 2004 precies dezelfde truc uit met John Kerry.
VS-correspondent Reinout van Wagtendonk blogt verder over de entree en de witte broodsweken van Barack Obama in het Witte Huis.
Reacties