Trainees

Afscheidscadeaus

Daar zat ik dan, temidden van mijn bijna ‘oud'-collega’s in een donker Cubaans aandoend Grand Café. Nog een paar uurtjes en we zouden definitief afscheid nemen.

Het inhuuraanbod

‘Leuk verhaal. Hartelijk om gelachen en ik zou het leuk vinden als je in je volgende blog duidelijk kan maken wat het ontwikkelprogramma van ORMIT zo uniek maakt’. Na mijn vorige blog kreeg ik deze reactie in mijn mailbox.

Het monster van de werkende klasse

Ik heb ze nooit begrepen: stelletjes die in de kokende Franse zon wit-heet uit hun Opel Astra stappen en besluiten, op de plaatselijke parkeerplaats langs de Route du Soleil, elkaar eens stevig de waarheid te vertellen. Hij met stoom uit z’n oren omdat zij hem al anderhalf uur lang van aanwijzingen voorziet met de routekaart onderste boven. Zij met tranen over haar vuurrode wangen, omdat hij al zeker net zo lang loopt te foeteren en te tieren en pertinent weigert haar goed bedoelde instructies op te volgen. Waarom maken al die gelukkige tweeverdieners zoveel ruzie op vakantie? Sinds twee weken begrijp ik het.

 

Sprekerspijn

‘Weg met die lichtbak!….Vanaf vandaag zal je nooit meer een presentatie geven aan de hand van een stapel powerpoint slides! Je zal nooit meer veilig wegduiken achter je laptop en je zorgt dat je nooit meer een podium deelt met iets dat meer licht geeft dan jijzelf!!!’ Deze profetische woorden van verbaal-meesterschapsgoeroe  Remco Claassen roffelde hard door op het binnenste van mijn trommelvlies. Het voelde intens goor, vanwege de dikke  boterige laag zelfverheerlijking waarmee deze verbale manipulator zijn woorden uitsprak, maar ik moet bekennen dat hij mij geïnspireerd had. In een flits werd het weer zomer in mijn hoofd en een frisse wind fluisterde mij in dat ik de sheets voor komende MT (Management Team)-vergadering naar de prullenbak moest verwijzen. Zo gedacht, zo gedaan, dacht ik. Denk het maar niet!

Dat kan beter!

Anthony Fokker, Roland Garos en de gebroeders Wright zouden vorige week stikjaloers op mij zijn geweest. Ik mocht namelijk een dag lang vliegtuigjes vouwen onder het mom van managementtraining.

Nou ben ik niet vies van een beetje origami en ik had de smaak goed te pakken. De papieren Joint Strike Fighters die mijn productietafel verlieten, waren van dermate superieure kwaliteit, dat de Tweede Kamer aan één vragenuurtje genoeg zou hebben om over te gaan tot de aanschaf van dit product.

Toen ook nog bleek dat we onze vliegtuigen moesten testen, alvorens deze aan de zogenaamde klant te leveren, was mijn dag helemaal geslaagd.

Identiteitscrisis

In een tijd dat de hele wereld in rep en roer is omdat eenieder op de blaren moet zitten van zijn eigen hebzucht, lijkt het wel alsof het aantal geleerden met een graad in de hogere economie cumulatief groeit. Bij de bakker op de hoek, in de supermarkt, bij de koffieautomaat, echt iedereen kan er over meepraten; dé crisis.

Het valt mij op dat ook niemand daarbij schroomt om zijn eigen macro economische model te introduceren om daarmee alle ellende te verklaren. Mij lukt dat niet. Sterker nog, ik snap eigenlijk geen snars van die hele crisis. Als we toch allemaal willen werken en waarde toe willen voegen, waarom gaat de economie dan toch achteruit? Om evengoed mee te kunnen praten over het leed van alle dag, heb ik vorige week besloten mijn eigen crisis te introduceren. De trainee-identiteitscrisis, niet te ver van mijn bedshow en verschrikkelijk actueel.

Joep Langen

‘Ik wil eerst met mijn benen in de modder staan’,  zo vat Joep Langen (1983) zijn motivatie voor het traineeschap bij Ormit samen. Dat is een managementontwikkelingsopleiding waar je als deelnemer om het half jaar bij een andere onderneming zit.

Langen is haast een jaar bezig, en studeerde organistie-psychologie. Hij wil over een jaartje of vijf veranderkundige bij een commercieel bedrijf zijn, en daarom is het handig om eerst kennis van allerlei verschillende bedrijven op te doen. Vorig jaar begon hij bij Nuon, en inmiddels is hij overgestapt naar het netwerkbedrijf Alliander.