Het inhuuraanbod

‘Leuk verhaal. Hartelijk om gelachen en ik zou het leuk vinden als je in je volgende blog duidelijk kan maken wat het ontwikkelprogramma van ORMIT zo uniek maakt’. Na mijn vorige blog kreeg ik deze reactie in mijn mailbox.

 Dit bericht van onze attente directrice,  was enigszins multi-interpretabel. Was dit nou een complimentje of was dit gewoonweg verkapte censuur? Gezien haar open persoonlijkheid weet ik zeker dat het hier een compliment betrof. Een strategisch compliment, dat wel. En prikkelend genoeg om mij te herinneren aan de volgende anekdote.

Ergens op een winderige oktober namiddag in 2008 liep ik met mijn team collega’s over het strand in Katwijk. Ik had die dag voor mijn opdrachtgever een heisessie georganiseerd en waar kun je een heisessie beter organiseren dan op het strand in Katwijk? Het was wonderbaarlijk hoe dit team binnen 6 maanden voelde als een patatje oorlog in een ver buitenland; heel erg vertrouwd.

Het gesprek in de branding ging over de zin van het leven, over gelukkig zijn en wat ik wilde in de toekomst. Vanwege dit laatste onderwerp was ik op mijn hoede. Ik had van collega trainees namelijk gehoord dat participanten (opdrachtgevers in het netwerk van ORMIT) je wel eens proberen los te weken wanneer je een opdracht naar wens hebt ingevuld. De vraag die ik lang probeerde te ontwijken kwam onvermijdelijk ‘Heb je er wel eens aan gedacht om te stoppen bij ORMIT en jezelf aan ons te verhuren?’. Ik veerde op uit het mulle zand. Mijn lichaam werd geïnjecteerd met een powershot zelfwaardering. De euro tekens in mijn ogen draaide rond als een fruitautomaat met kortsluiting. Mezelf verhuren? Dat ik daar niet eerder aan gedacht had? Stom, stom, stom. Eigen baas, minimaal de helft meer gaan verdienen en er ook nog zeker van zijn dat ik een opdracht doe die ik leuk vind. Dat was een lonkend perspectief. Was…, omdat ik nu een dik  jaar later nog steeds bij ORMIT werk. Ik heb de suggestie om te stoppen met mijn traineeship echt wel eens overwogen, maar dergelijke overwegingen duren nooit lang. Waarom eigenlijk? Wat maakt een traineeship bij Ormit dan zo bijzonder?

Vanuit deze positie wil ik de lezer niet vermoeien met een flauw commercieel praatje prut over de unique selling points van mijn traineeship. Wel kan ik vertellen waarom ik nog steeds ontzettend blij ben dat ik het inhuuraanbod van mijn toenmalige collega stilzwijgend heb afgewezen.

Komende drie blogs zal ik daarom met liefde zwichten voor eventuele censuur en toelichten waarom:

• veel participanten weglopen met ORMIT trainees (en een enkeling er soms jeuk van krijgt) door de sterke focus op persoonlijke ontwikkeling;

• ORMIT’ers  heel hecht zijn en hoog scoren op ‘camaraderie’ (terwijl   ORMIT’ers thuis vaak de klacht krijgen dat zóveel collegiale ‘camaraderie’ onvoldoende voedingsbodem biedt voor een vruchtbare relatie )  

• ORMIT trainees gezien mogen worden als snel overdraagbare ervaringskliko’s.

Comments

[Geplaatst door: ruud]

Wordt het niet tijd voor een nieuw stukje? Waar zijn je plannen en waar ga je voor?

[Geplaatst door: Albert]

Hou alsjeblieft toch op met het verheerlijken van je eigen werkgever zeg. Het is trouwens geen censuur, maar een ongeoorloofde vraag naar gratis reclame. De volgende mail van haar zal wel over censuur gaan, ze zal je waarschijnlijk vragen om niet meer naar buiten te brengen dat ze je column wil sturen. Maar misschien gaat dat laatste ook wel in een persoonlijk gesprek.