Ik heb ze nooit begrepen: stelletjes die in de kokende Franse zon wit-heet uit hun Opel Astra stappen en besluiten, op de plaatselijke parkeerplaats langs de Route du Soleil, elkaar eens stevig de waarheid te vertellen. Hij met stoom uit z’n oren omdat zij hem al anderhalf uur lang van aanwijzingen voorziet met de routekaart onderste boven. Zij met tranen over haar vuurrode wangen, omdat hij al zeker net zo lang loopt te foeteren en te tieren en pertinent weigert haar goed bedoelde instructies op te volgen. Waarom maken al die gelukkige tweeverdieners zoveel ruzie op vakantie? Sinds twee weken begrijp ik het.
Een door de man veel gebruikt maar nauwelijks doeltreffend argument is dan ‘Het is god###me vakantie!!! Als het zo moet dan laat ik je hier gewoon staan en dan heb ik de caravan voor mij alleen. Op haar vraag wie in dat geval het waslijntje spant en al die kilometers remspoor wegtovert, moet hij het antwoord altijd schuldig blijven. Deze padstelling leidt vaak tot het voortzetten van een reeds gefrustreerde vakantie. Eenmaal op de camping aangekomen ontvouwt zich dan een soortgelijk ritueel bij het opzetten van de voortent. Een en ander houdt aan voor minimaal 48 uur en dan komt het strijdpaar mogelijk tot bedaren.
Als trainee mag je voor het eerst in je leven echt proeven aan het werkende leven. Naast heel veel mooie opdrachten en leuke collega’s, maak je ook voor het eerst kennis met het monster van de werkende klasse, de 40 uurs sleur. Opeens besef je dat je nooit meer op maandag middag een Wieckse Witte zal bestellen, nooit meer op woensdagochtend 13:30 uur naar de Appie zal sloffen voor een onbijtje en dat je nooit meer de zon zal zien opkomen nog voordat de vrijdag begonnen is. Want je bent een grote jongen of meid geworden en dat betekent minimaal 5 dagen per week, 47 weken per jaar knetter en knetterhard buffelen.
Bij mij zorgde dit hele gewaarwordingproces voor een complete herwaardering van alles wat ik tot dan toe belangrijk vond. Ik had nog geen twee maanden slaafschap onder het monster erop zitten, toen ik besloot mijn weekend heilig te verklaren. Nog vele malen Roomscher dan het weekend is de vakantie. Deze moet en zal, kost wat kost, hoe dan ook tot ontspanning leiden. En dáár gaat het dus al mis. Met deze overtuiging plant je het eerste zaadje dat later zal ontkiemen in een, voor mede kampeerders, uiterst amusant camping tafereel.
Ondanks een solide voorbereiding (ik had al drie weken van te voren bepaald met welk trainingspak en welke bijpassende witte sokken en slippers ik de reis richting Zuid Frankrijk zou starten) kwam de vertrekdag toch nog als een onaangenaam snelle verassing. Op miraculeuze wijze hadden alle belangrijke afspraken en taken in die laatste week voor mijn vakantie zich verzamelt op de vrijdag. Nog even snel door Nederland crossen om drie potentiële locaties te bekijken voor het leiderschapsprogramma dat we organiseren. Nog even snel die voortgangsrapportage de deur uit sturen waarvan de deadline precies in mijn vakantie valt. Nog even snel een bila (gadverdamme… wat een smerig woord is dit zeg!) met mijn manager om alles over te dragen. En exact op de valreep herinner ik mij een van de eerste introductie verhaaltjes bij Ormit over professionaliteit; nog even snel mijn ‘out of office reply’ aanzetten en mijn voicemail inspreken.
Natuurlijk was het spits en kwam ik veel te laat thuis om de laatste spulletjes in mijn tas te proppen. Gelukkig was daar mijn al even zo gestresste wederhelft die naast het pakken van haar eigen koffer, de reistas, de tent en de campingspullen ook de verantwoordelijkheid over mijn vakantietas had genomen. De spanning zat er lekker in, maar eenmaal in de auto gaven we geen krimp, want vakantie is heilig. Hoe dan ook ontspanning. De doeken van dit vermoeiende theaterspel vielen zo ongeveer ter hoogte van Maastricht, daar kwamen we erachter dat we de stroomkabel voor de koelbox vergeten waren. We konden er nog zuinig om lachen, het was per slot van rekening vakantie en bij de Intermarché zouden ze ook wel koude cola verkopen. Een kilometer voor de Luxemburgse grens bleek dat we daarnaast onze kussens vergeten waren. De zuinige lach moest bij mij plaats maken voor een laag brommend geluid en bij mijn vriendin zag ik de traanzakjes al vollopen. Net voorbij Metz drong het besef tot ons door dat we ook het super handige kleine uitklaptafeltje niet hadden ingepakt. We konden het nu niet laten elkaar enkele verwijten toe te slingeren. Toen, met Dijon in het aanzicht, ook nog bleek dat mijn vriendin het campingkeukentje inclusief blauwe gasfles over het hoofd had gezien, brak de pleuris uit.
Pardoes was de auto te klein voor ons tweeën. De eerste de beste Aire du Paturain dook ik eraf en met piepende banden bracht ik de auto tot stilstand. Witheet stapte ik de kokende Franse zon in en boos riep ik ‘Het is god###me vakantie!!!' Als het zo moet… dan …dan ..ik stamelde.. dan was ik mijn boxershorts wel zelf’.
Na 48 uur kwamen we tot bedaren. We concludeerden dat het monster van de werkende klasse zijn tanden in onze relatie had gezet. ‘Dit zullen we nooit meer laten gebeuren’ was de toost die we uitbrachten bij ons eerste Franse (plastic) glas wijn.
U kunt deze conversatie volgen door in te schrijven op de reactiefeed van dit bericht.
Geniaal verhaal Joep! Wellicht toch eens overwegen je bij het Orakel te voegen? Je bent van harte welkom!
Geplaatst door: Bastiaan | 9-11-09 om 9:04
'leuk verhaal' allemaal? ik heb hem ni - is toch supergrote tering, heel je leven zitten mokken om iets neg. dat anderen overkomt en nu zit je zelf met de gebakke peren, = tof? da s zoals altijd kwaad zijn op u pa, die nogal losse pollekes heeft en dan blij zijn als u eige hand eens pardoes tegen uwe kleine vliegt... do
Geplaatst door: dons | 28-10-09 om 16:26
Goede analyse....ik heb gelachen. De Baas
Geplaatst door: R.Koole | 5-10-09 om 14:50
Gelachen om je verhaal, herkenbaar! Groeten, Thessa
Geplaatst door: Thessa | 30-9-09 om 21:43
Ha Joep, leuk verhaal over een trainee die langszaam aan het werkende leven went, wel degelijk relevant wat mij betreft. Gelukkig zit de wereld vol zure azijnpissers die hun onvermogen op anderen moeten botvieren, kun je je volgende stuk op over schrijven!
Geplaatst door: Pieter | 29-9-09 om 13:16
Ik heb me kostelijk vermaakt bij het lezen van jouw stuk. Grtn Saskia
Geplaatst door: Saskia | 28-9-09 om 18:17
Zet je literaire ambities overboord, schrijf gewoon een leuk verhaal over je stage zonder teveel "taalvondsten".
Geplaatst door: Pieto | 28-9-09 om 15:03
Weer een leuk verhaal Joep, weet je echt zeker dat het altijd zo gaat? Planning is alles, ook voor je vakantie ;-) Misschien je To-do lijstjes ook thuis introduceren?
Zie je wel weer.
Groet, WJ
Geplaatst door: WJ | 28-9-09 om 8:42
wat een sukkel zeg,man ga gewoon werken en zit niet te zeiken.
de hele club van dit soort volk heeft de kredietcrisis doen ontstaan alsmede de vervuiling van onze lucht,denken dat ze hard werken met een baantje van 40 uur per week en dan nog alleen lullen met de manager en lullen in een bila...
de hele wereld op zijn kop man,je mot gewoon werken tot je 67 e zoals iedereen en niet zo zeiken
Geplaatst door: kees | 27-9-09 om 22:50
leuk verhaal! heeft alleen weinig te maken met je traineeship, misschien toch maar echt aan het werk:)
btw: padstelling=patstelling
Geplaatst door: Jochem | 23-9-09 om 13:04