Trainees

Laatste ronde

Lichte hoofdpijn. Een spanningsboog van niet meer dan dertig seconden. De woorden op het witte A4-papier vervormen zich al snel tot een grijze brei . Vol goede moed ben ik zojuist begonnen aan mijn zelfstudie. Want ja, ook dat hoort erbij.

Duurzaam uitstromen

Aan alle goede dingen komt een einde, en zo ook aan het traineeship. Na een positieve eindbeoordeling is het aan de trainee om een passende plek binnen het bedrijf te vinden.

Met de overname door RWE was dat uitdagend omdat de nieuwe organisatie nog in de stijgers staat. Dus ga je op zoek naar mensen die met je mee blijven denken en eventuele oplossingen aandragen. En natuurlijk het netwerk wat je de afgelopen twee jaar hebt opgebouwd gebruiken. En met succes! Uiteindelijk heeft iedereen een plek kunnen vinden.

Opvallend bij mijn lichting trainees is het duurzame accent. De helft van de uitstromende trainees vindt een functie die op een of andere manier met duurzaamheid te maken heeft; het bouwen van off-shore windparken, duurzame decentrale energieopwekking of het verkopen van ‘groen gas’ zijn zomaar een paar voorbeelden.

Voor mijzelf geldt dat ik in de hoek uitstroom waar ik ben begonnen. Op het hoofdkantoor, met een focus op biomassa. Schone biomassa is de verzamelnaam voor alle mogelijke plantaardige brandstoffen. Denk bijvoorbeeld aan schone rest- en zaagstukken uit de houtverwerkende industrie. Of agrarisch restmateriaal zoals palmpitschilfers en cacaodoppen. Samen met windenergie is het grootschalig bijstoken van biomassa de manier om in Nederland de klimaatdoelstellingen te halen. Essent heeft op dat vlak een koploperspositie door haar kennis en ervaring. Het overbrengen van de kennis naar het nieuwe moederbedrijf maakt dan ook onderdeel uit van mijn takenpakket.
Een functie waar je aan de ene kant de inhoud mee in kunt duiken en de andere kant volop in contact bent met de maatschappij. Voor mij een hele duurzame combinatie.

Het inhuuraanbod

‘Leuk verhaal. Hartelijk om gelachen en ik zou het leuk vinden als je in je volgende blog duidelijk kan maken wat het ontwikkelprogramma van ORMIT zo uniek maakt’. Na mijn vorige blog kreeg ik deze reactie in mijn mailbox.

Monkey see, monkey do

Voor me ligt een korzelige zwart-wit foto uit 1969 met een jonge vrouw erop. Het betreft een foto op het sollicitatieformulier van mijn collega die onlangs 40 jaar bij ING in dienst was.

Een 40 jarig jubileum, wat een periode! Je spreekt het binnen een seconde uit, maar ik moet eerst nog maar eens 40 jaar oud zien te worden. Iets bescheidener wellicht, maar ook ik mocht onlangs mijn eerste ‘jubileum’ vieren. Mijn eerste 6 maanden werken zitten erop en hiermee is ook mijn eerste project afgerond. Na een leuke afscheidsspeech van mijn manager (10 jaar in dienst), ben ik begin oktober begonnen aan mijn tweede project.

Daarheen en weer terug

Ik weet nog goed hoe ik in februari 2008 bij Imtech begon: na 7½ jaar studie en wat werkervaring bij een ingenieursbureau had ik nog steeds geen idee wat ik wilde. Ik had behoefte aan verbreding in plaats van verdieping van mijn technische kennis en zo kwam ik via YER in de sollicitatieprocedure van het YCP management traineeship bij Imtech.

Het monster van de werkende klasse

Ik heb ze nooit begrepen: stelletjes die in de kokende Franse zon wit-heet uit hun Opel Astra stappen en besluiten, op de plaatselijke parkeerplaats langs de Route du Soleil, elkaar eens stevig de waarheid te vertellen. Hij met stoom uit z’n oren omdat zij hem al anderhalf uur lang van aanwijzingen voorziet met de routekaart onderste boven. Zij met tranen over haar vuurrode wangen, omdat hij al zeker net zo lang loopt te foeteren en te tieren en pertinent weigert haar goed bedoelde instructies op te volgen. Waarom maken al die gelukkige tweeverdieners zoveel ruzie op vakantie? Sinds twee weken begrijp ik het.

 

Onder de tafel

‘Stop, ik grijp even in. Jullie proberen elkaar nu al een half uur te overtuigen op basis van feiten, maar verlaat iedereen zo meteen deze meeting met neuzen dezelfde kant op? Jullie houden je voornamelijk bezig met expliciete communicatie over inhoud en procedures, maar hebben jullie ook door wat er ondertussen ‘onder de tafel’ gebeurd? Is iedereen nog aangehaakt bij deze discussie denk je? Wordt er echt geluisterd naar elkaar? Zijn jullie je bewust van hoe je overkomt op je teamgenoten?’

Kaizen, ofwel continue verbeteren

Na zeven jaar verruil ik mijn studentenstad voor de hoofdstad. Ik laat enorm veel achter, niet alleen herinneringen maar ook grote delen van mijn huisraad.

25 jaar versus 25 uur

’s Ochtends half negen, omringd door mannen en vrouwen in pak. Daar loop ik dan op weg naar dat grote oranje gebouw, het hoofdkantoor van ING Retail Nederland. Fris gedoucht, de haren netjes in de gel en gekleed in mijn recent aangeschafte pak. Het werkende leven is daadwerkelijk begonnen.  Werd ik in mijn studententijd ongeveer enkel met werkende geconfronteerd als ik heel laat in de nacht (lees: vroeg in de ochtend) naar huis liep uit de kroeg en me af vroeg waarom al die mensen er zo laat nog zo frisjes bij liepen. Vanaf nu heerst ook bij mij het regime van de wekker.

Jan Bolle

'Vroeger wilde ik altijd arts worden, maar in 4 gymnasium werd ik gegrepen door economie.' Jan Bolle (1984) werkt sinds april als trainee bij ING. Na zijn studie in Tilburg wilde de econoom geen carrière bij de overheid, maar juist in het bedrijfsleven. 'Tijdens mijn studie organiseerde ik een bedrijvenweek. Ik kwam erachter dat ik het leuk vind om in een commerciële omgeving bezig te zijn. Toen heb ik alle bedrijven binnengehaald. Bolle had ook kunnen kiezen voor een carrière bij de overheid, maar hij koos voor een bank. 'Een flesje bier of doos Pringles blijft altijd hetzelfde. Bij de bank heb je te maken met veel complexere producten, waar meer uitdaging aan zit wat ontwikkeling betreft. Het is de kunst om deze producten zo inzichtelijk mogelijk te maken voor consumenten.’ Economie fascineert hem, omdat het in ieders leven ingrijpt. 'De huizenprijzen dalen, en de werkloosheid loop straks nog verder op. Er zijn straks mensen die hun hypotheek niet meer kunnen betalen. Ik ben nu bezig met de ontwikkeling van maatregelen die daarop inspelen.' Hij vereenzelvigt zich met de sfeer bij ING, in zijn woorden 'professioneel, ambitieus en down to earth.’ Het werken bevalt Bolle goed. 'De dagen vliegen voorbij.'

Sprekerspijn

‘Weg met die lichtbak!….Vanaf vandaag zal je nooit meer een presentatie geven aan de hand van een stapel powerpoint slides! Je zal nooit meer veilig wegduiken achter je laptop en je zorgt dat je nooit meer een podium deelt met iets dat meer licht geeft dan jijzelf!!!’ Deze profetische woorden van verbaal-meesterschapsgoeroe  Remco Claassen roffelde hard door op het binnenste van mijn trommelvlies. Het voelde intens goor, vanwege de dikke  boterige laag zelfverheerlijking waarmee deze verbale manipulator zijn woorden uitsprak, maar ik moet bekennen dat hij mij geïnspireerd had. In een flits werd het weer zomer in mijn hoofd en een frisse wind fluisterde mij in dat ik de sheets voor komende MT (Management Team)-vergadering naar de prullenbak moest verwijzen. Zo gedacht, zo gedaan, dacht ik. Denk het maar niet!