Als curator word je benoemd in faillissementen waarbij je direct in de gaten hebt dat het om boeverij gaat. Maar de ene boef is de andere niet.
In april word ik benoemd tot curator in het faillissement van Come4you B.V. De uitdagende naam doet vermoeden dat er voor mij als curator in dit faillissement voldoende opwinding zal zijn. Niets is minder waar. Het betrof namelijk een onderneming gericht op de in- en verkoop van computer hard- en software.
Zoals gebruikelijk snel ik mij als curator op de dag des oordeels naar het adres van de onderneming. De onderneming hield kantoor in een klein flatje ergens achter in Eindhoven. Op de plek aangekomen bel ik aan. Een slaperige man - het was circa 16.00 uur 's middags - doet open en vraagt mij nors wat ik moet. Ik deel hem mede dat ik op zoek ben naar de bestuurder van Come4you, de heer X. De slaperige man antwoord ontkennend en deelt mij mede dat de bewuste man een maand geleden met de noorderzon is vertrokken.
Onverrichter zaken keer ik weer terug naar kantoor en pleeg enkele telefoontjes om de verblijfplaats van meneer X te achterhalen. Na twee weken niks vernomen te hebben - behoudens schuldeisers die mij verontwaardigd bellen met de vraag waar hun goederen zijn gebleven - besluit ik de rechtbank te verzoeken om een paspoort signalering te doen laten uit te gaan. Oom agent zal hem vast opsporen en vastzetten zodat ik eindelijk kan beginnen met mijn werkzaamheden.
De weken erop vallen nog enkele vennootschappen om waar meneer X eveneens aandeelhouder en bestuurder was. Met verbazing zie ik de opgaven van schuldeisers binnenstromen. Ik stel vast dat de beste man in de periode januari tot en met maart circa € 2.600.000,- aan goederen over de hele wereld heeft besteld en onbetaald heeft gelaten. Allemaal afgeleverd op het kleine huurflatje van meneer X. Het moet er letterlijk en figuurlijk vol hebben gestaan.
Ondanks de paspoortsignalering, het raadplegen van het gemeente register en contacten met de fiscus, blijft meneer X onvindbaar. Ondertussen begint mij het opzetje van meneer X duidelijk te worden. In november/december heeft meneer X vier zogenaamde plank bv's gekocht met een vlekkeloze historie in de kamer van koophandel, variërende van bv's met 100 man personeel en een balanstotaal ad 10 mln tot een bv met 10 man personeel en een balanstotaal ad 800K.
De betreffende notaris die de aandelen heeft gepasseerd deelt mij mede dat meneer X uiterst voorkomend en beschaafd was. Hij had dus geen moment getwijfeld aan de oprechtheid van deze man. Door middel van betreffende BV's heeft meneer X in de maanden november en december kleine bestellingen gedaan tussen de € 1.000,- en € 40.000,-. Al deze bestellingen waren na levering direct door hem voldaan. Vervolgens is hij overgegaan tot het plaatsen van grote bestellingen. Al deze bestellingen zijn in de maanden januari tot en met maart geleverd en door meneer X direct afgezet in de markt. Dit alleen al is bijzonder knap.
De opbrengst heeft meneer echter in zijn zak gestoken om vervolgens de deur achter hem te sluiten en naar een onbekende bestemming te vertrekken.
Alle inspanningen en door mij ingezette (rechts)middelen ten spijt lukt het mij niet om meneer te traceren. Een enorme schuld - waarvan ik vermoed dat deze in werkelijkheid vele malen hoger zal zijn - is het enige wat rest. In de hoop dat meneer alsnog een keer tegen de lamp loopt laat ik het faillissement 'open' maar staak ik mijn werkzaamheden.
Net als ik na een jaar het faillissement wil opheffen, tref ik een gepeperde rekening in mijn post aan met de vriendelijke groeten van meneer X aan de curator (ik dus). Bijna letterlijk heeft meneer onder mijn neus een ontspannen weekend gehad met enkele vrienden en vriendinnen in het Van der Valk hotel te Valkenswaard. Hij heeft de drank laten vloeien en het eten laten smaken. Aan het einde van het weekend heeft hij de receptie er van te weten overtuigen dat hij een advocaat was, werkend op mijn kantoor. In alle onschuld is deze receptioniste er ingeluisd en heeft zij de rekening met de boodschap van meneer X mij toegezonden.
Enkel een brede glimlach kon zich van mij meester maken omdat ik stiekem toch wel bewondering had voor deze boef. Wat had ik toch graag gehad dat hij opgepakt zou worden door de politie. Ik zou hem dan een hand geven en hem complimenteren met zijn actie om hem vervolgens goed onder handen te nemen. Daarna zou ik hem terug geven aan de politie alwaar hij een paar jaar de bak in zou mogen gaan. Het faillissement is nu afgewikkeld en de zaak is voor mij gesloten, maar de bewondering, of liever gezegd de verwondering blijft.
Leuke anekdote, en knap gespeeld van Meneer X.
Kleine kanttekening: het bedoelde hotel in Valkenswaard heet "Hotel de Valk" en is zeker geen onderdeel van het Van der Valk Concern.
Geplaatst door: Stefan | 22-2-10 om 9:50
Ha ha Dix, kijk eens gauw bij de voordeur: er komen zo 18 pizza Margharita's aan.
groeten Snortl
Geplaatst door: Snortl | 5-1-10 om 20:16