Hoezo de ZZP-markt overvol? Ja, maar dan wel met ZZP-ers die zich noodgedwongen die rol hebben aangemeten (FD, 25-01-2010, voorpagina). Geen echte ondernemers en experts die geïnvesteerd hebben in hun netwerk en kennisontwikkeling. Geen ondernemers die zich onderscheiden door een frisse en kritische blik. Geen mensen die gewend zijn zich een omgeving snel eigen te maken en met daadkracht een verandering realiseren.
Ik woon in een dorp in Brabant en doorgaans is het leven daar zoals het gaat in Brabant: gemoedelijk. Helaas word je soms geconfronteerd met het feit dat enkele mensen in je Brabantse omgeving een andere wijze van leven, gedraging en communicatie erop na houden.
Het is maandagochtend en ik loop de deur uit naar mijn auto. Alles is helemaal wit. Er hangen ijspegels aan de lantaarnpalen. De bomen hebben een sneeuwlaag. Auto’s zijn bedolven onder de sneeuw. De buurvrouw is haar auto aan het uitgraven. “Ik hoop dat wat hier onder vandaan komt mijn auto is”, roept ze lachend naar mij.
Als curator word je benoemd in faillissementen waarbij je direct in de gaten hebt dat het om boeverij gaat. Maar de ene boef is de andere niet.
Het zijn magische tijden, deze donkere decemberdagen. Wortels die in één nacht veranderen in brandweerauto’s of prinsessenboeken. Een oude man op een paard die ’s nachts als in zijn beste jaren over de daken galoppeert. Een oude stoomboot die op onverklaarbare wijze in een uur van Schiedam naar Delfzijl kan varen. Het kan even allemaal.
Ik lig in een groot bed in het donker alleen naar het plafond te staren. Het is zo donker dat ik het plafond niet zie. Daar hoor ik een deur. Is dat de deur van de buren? Of is dat de deur van dit huis in Utrecht. Mijn vriend die thuis komt? Nog wat gekraak. Voor mij nieuwe geluiden die ik probeer te plaatsen. Dan een hard geluid, ik spring uit het bed en doe het licht aan. Het zachte licht beschijnt het bed. Dan is het weer stil.
Een paar dagen geleden had ik met mijn culturele commissie van de Junior Kamer (www.jciamsterdam.nl) afgesproken.
We zien elkaar op een woonboot in Amsterdam, gelegen op de Prinsengracht bij de Jordaan. Een commissiegenootje woont daar sinds een half jaar, single en leeft duidelijk het hippe coole leven. Echt een prototype yup van Amsterdam. “Kunnen we daar niet iets mee doen? Het yuppen-leven? Dat is toch ook een sub-cultuur? Een soort real-life soap en iedereen beschrijft daarin zijn eigen leven!”, opperde een commissiegenootje.
Mr. Bartels is per direct geschorst en mag zich geen advocaat meer noemen. Ik heb de discussie omtrent Bartels in de media gade geslagen en natuurlijk is zijn optreden en praktijk bij mij bekend. Ik heb er niet zozeer bezwaar tegen dat hij de krachten van meer gedupeerden in één hand bundelt, echter, als je iets belooft moet je dit ook nakomen.
Volgens enkele (oud) cliënten van Bartels is dit niet gebeurd. Ook moet je geen gebakken lucht verkopen, althans zo leek dit te volgen uit het tv programma Kassa. Tot slot bevalt mij – maar dat is wellicht persoonlijk – zijn wijze van ‘agressief’ optreden als advocaat en in de publiciteit niet.
Als er iets irritant is, zijn het wel mensen die klakkeloos procedures volgen en verder geen idee hebben waarom ze dat doen. 'Ja mevrouw, dat zijn nou eenmaal de regels. Wij volgen gewoon de procedures.'
Opeens was alles relatief. Iets wat zo vanzelfsprekend is, namelijk mijn gezondheid, bleek toch niet zo vanzelfsprekend. Even stond alles stil. Tot het verlossende bericht kwam. Een storm in een glas water. Wat een opluchting.
Het circus rondom DSB wordt opgetuigd. Er wordt zelfs een stichting opgericht genaamd Lakemanleed. Mr. Bartels trekt ten strijde ten behoeve van de schuldeisers die niet onder de garantieregeling vallen van een ton. Bestuurder, aandeelhouder en ondernemer van het jaar 2008 Scheringa kan zijn borst nat maken en Wouter Bos staat opnieuw maar ditmaal onwelwillend in de schijnwerpers. De rol van de DNB met betrekking tot de ondergang lijkt twijfelachtig nu blijkt dat zij op zondag al druk doende was om een call center in te richten om gedupeerden van de DSB te woord te staan. De curatoren Schimmelpenninck en Kuiper zullen als scheidsrechter van het nieuwe familiespel genaamd ‘wie is De Slechte Boef (DSB)’ de spelregels moeten bepalen en het geheel in goede banen moeten lijden. Het is evident, er zullen koppen moeten rollen…..
Het is rond. We hebben een huis gekocht, absoluut ons droomhuis! Het vraagt wel nog om een behoorlijke verbouwing. Nu nog een bouwteam die dat voor ons kan realiseren. Al snel kom ik erachter dat de bouwmannen niet gewend zijn een pakket te ontvangen met wensen, eisen en gevraagde adviezen.
Inmiddels ben ik met verlof, zwangerschapsverlof beter gezegd. Leuk natuurlijk, lekker bezig zijn met geboortekaartjes, adressen verzamelen, babykamer en nog zo wat. Over een paar weken is het al zover! Een bijzondere tijd.
Zonder daar aan voorbij te gaan moet straks alles wel goed geregeld zijn voor de kinderen. Het idee van de vrouw blijft thuis, regelt de kinderen en doet het huishouden, is niet aan mij besteed. Sterker nog het lijkt me vreselijk! Slecht voor de economie en slecht voor mijzelf.
Een bespreking met een wethouder van een middelgrote stad. Hij heeft zijn sporen verdiend in de regionale en landelijke politiek en is nu in deze stad neergestreken. Een man van behoorlijk statuur. Hij schetst zijn visie op de ontwikkeling van zijn stad voor de komende decennia en wat mijn opdrachtgever daarin kan betekenen.
Opeens zie ik hem langzaam in een baby veranderen. Zijn hoofd wordt disproportioneel groot en hij krijgt plooien in zijn nek en zijn ellebogen. Zijn bewegingen worden steeds minder gecontroleerd en hij gaat steeds onverstaanbaarder praten.
Ik kan het niet helpen, maar het schiet door me heen dat ook deze man ooit een baby moet zijn geweest.
De zomervakantie is voorbij en de agenda loopt al weer over met afspraken. Na weken niks vernomen te hebben van je klanten, word je nu plotsklaps gebeld in verband met problemen die gisteren opgelost hadden moeten zijn. Je duikt soms letterlijk van de ene vergadering de andere in.
Als je dan na een dag werken thuis komt in de hoop even op adem te kunnen komen, word je thuis geconfronteerd met een klein kind vol bruisende energie. Je moet je dan toch even opnieuw opladen om hem jouw aandacht te geven. Uitpuffen op de bank zit er niet in.
Als een virus kan een liefde jarenlang een sluimerend bestaan leiden en opeens weer de kop opsteken. Ook bij mij heeft een jeugdliefde zich jarenlang schuilgehouden. Ooit ontstaan door een verblijf in mijn jonge jaren in het oosten van het land, bloeit deze liefde sinds een paar jaar weer op.
Zonder druk geen verandering. Onder druk wordt alles vloeibaar. Waarheden als een koe of niet? Veel van de bedrijven waar ik kom staan onder druk. Als je deze waarheden zou mogen geloven, is juist nu de tijd om succesvol te veranderen. Toch zie ik weinig bedrijven daar nu in slagen. Het percentage geslaagde verandertrajecten is onder gewone omstandigheden al laag. De druk van de kredietcrisis lijkt dit percentage naar beneden te brengen in plaats van omhoog. Wat doet deze druk?
Er komt een fraaie Jaguar de pakeerplaats opgereden van mijn kantoor en een deftige man stapt uit. Ik heb hem zojuist telefonisch gesproken en hij zocht met spoed een advocaat die kon zorg dragen voor de incasso van een keiharde vordering ad € 20.000,- op zijn ex-schoonmoeder. Terwijl ik hem koffie aanbied blader ik door de stukken die ik bij zijn binnenkomst direct had gekregen. Al gauw zie ik dat de vordering van meneer niet zo hard is als hij beweert. Wij spreken eerst over zijn ongelukkig huwelijk dat hij blijkbaar 25 jaar heeft gehad. Zijn vrouw zou niet te vertrouwen zijn geweest en de ‘trut’ dreigt hem nu ook nog kaal te plukken.
Tijdens onze mini vakantie van drie dagen zijn wij (o.a.) naar de sauna geweest. Ik ben geen fervent bezoeker van de sauna, maar dit is nou de derde keer dat ik naar de sauna ben geweest en ik moet zeggen: het is heerlijk!. Mijn eerste keer in de sauna was met 18 dispuutgenoten tijdens de rustdag in de lustrumweek van het dispuut in 2000.
Mijn ‘echte’ vakantie staat gepland in oktober, maar komende donderdag ga ik drie dagen met vrouwlief lekker weg. De kleine gaat bij opa en oma logeren. Mijn laatste vakantie dateert van afgelopen kerst. In de tussentijd ben ik van werkgever gewisseld en zijn we druk geweest met het op de rails zetten van een nieuw kantoor. Thuis hebben ook de nodige ontwikkelingen plaatsgevonden, zo heeft de kleine ontdekt wat lopen is en is hij druk doende om de hele wereld te verkennen.
Den Haag is een stad waar de ‘hoeden’ en de ‘petten’, de Hagenaars en de Hagenezen, strikt van elkaar gescheiden zijn. De Loosduinsekade doorsnijdt Den Haag vanaf het centrum naar het zuid-westen is grofweg de scheiding tussen beide werelden. Wij wonen net aan de ‘goede’ kant.
Wij merken weinig van die scheiding zolang we onze boodschappen in ons eigen yuppen-winkelstraatje doen en ons begeven in de veilige wereld van onze vriendenkring. Afgelopen maandag werd ik echter met mijn neus op het feit gedrukt dat we in ons dagelijks leven eigenlijk maar een heel beperkt deel van de wereld zien. En hoe armoedig dat eigenlijk is.
Laatste reacties