Frontrunner

Boekpresentatie VNU

Maandag 3 september wordt het boek "Bestuur onder vuur, de machtsstrijd om VNU" gelanceerd, dat ondergetekende samen met collega Joost van Mierlo heeft geschreven.

Het boek is een nauwgezette reconstructie van de strijd tussen aandeelhouders en het bestuur van VNU, die uiteindelijk de verkoop van het bedrijf inluidde. Hoe kan een bestuur zich zo vergissen in de intenties van zijn belangrijkste aandeelhouders en hoe kan het dat aandeelhouders ongemerkt een aanzienlijk belang opbouwen in VNU en het bedrijf daarmee in de houdgreep nemen?

De verkoop van VNU betekende het startsein voor een groot aantal andere activistische aandeelhoudersacties, de meest recente natuurlijk ABN Amro. Wat beweegt aandeelhouders en hoe goed zijn besturen en raden van commissaris toegerust om hiermee om te gaan?

Voorafgaand aan een live-radiodebat op BNR.nl en Novatv.nl over de strijd om de macht in het Nederlandse bedrijfsleven, overhandigen wij het eerste exemplaar van het boek aan Rob van den Bergh, ex-bestuursvoorzitter van VNU en tegenwoordig prominent commissaris bij ABN Amro.

Geinteresseerden in het boek en het debat zijn van harte welkom maandag 3 september in restaurant Dauphine, Prins Bernhardplein 175, Amsterdam vanaf 20.00 uur.

(BVD)

Dansen met de draak

Het is hier op Frontrunner erg lang erg stil geweest. Met een reden. Laat het me uitleggen:

Zoals eerder gemeld, word ik correspondent in Shanghai. Als journalist verkassen naar China kost nogal wat geduld en tijd, maar het is nu toch zover. Dinsdag 11 september vertrek ik definitief naar deze prachtige stad. De afgelopen twee weken heb ik in Shanghai de laatste formaliteiten uit de weg geruimd en een woning gevonden.

Deze kunnen jullie hier bewonderen:

Locatie is de French Concession (voor diegenen die dat wat zegt). Een prachtige buurt, authentiek Chinees, en tegelijkertijd een verzamelplaats voor talloze cafe's, parken, galeries, bomen en .... dvd-verkopers.

Vanaf half september ga ik dit weblog verlaten, maar niet getreurd, er komt een goed alternatief voor in de plaats. Vanuit Shanghai zal ik een multimediaweblog bijhouden,, niet alleen over de coleur locale in Shanghai, maar over alles wat ik in China ga meemaken. De exacte url waar al dat moois te beleven valt, is nu nog niet bekend, maar dat zal ik uiteraard zo snel mogelijk hier bekendmaken.

Vanaf zaterdag 8 september start in het volledig vernieuwde Het Financieele Dagblad bovendien een wekelijkse rubriek, "Dansen met de draak" genaamd, waar ik verslag zal doen van het leven in Shanghai/China.

Kortom: stay tuned...

(BVD)

Kinderlijk geniaal

iWoz is de autobiografie van Steve Wozniak, een van de oprichters van Apple en eigenlijk de echte uitvinder van de pc. Nu die andere Steve en zijn succes alle aandacht krijgen, vond Woz het tijd voor zijn verhaal. Niet Jobs, maar Wozniak is het brein achter de Apple I, wil hij maar zeggen.

Wozniak is de geniale uitvinder, Jobs vooral de gehaaide verkoper.

In het boek lepelt Wozniak een aantal voorbeelden op waaruit blijkt hoe Jobs hem heeft belazerd. Toch zijn beide heren allesbehalve gebrouilleerd, zo bezweert Wozniak, die nog altijd op de loonlijst van Apple staat.

iWoz is een aardig, maar slecht opgeschreven boek over het begin van het computertijdperk. Steve Wozniak is zoals hijzelf ook graag aangeeft een echte nerd, iemand met een passie voor technologie en niets dan de technologie. Niet functionerend in elke organisatie groter dan 1 persoon, is Wozniak er vooral op uit zinnige dingen te ontwikkelen, plezier te maken en jongeren te interesseren voor techniek. Management en geld verdienen - ook al heeft hij over dat laatste zeker niet te klagen - is niet aan hem besteed.

Het boek staat naar mijn smaak (te) vol met voorbeelden van practical jokes die hij en Jobs vroeger uithaalden. Maar zijn grappen maken wel een wezenlijk onderdeel van zijn leven uit en zijn in die zin dus relevant. Want nog steeds kan de 56-jarige Wozniak het niet laten.

Toen ik hem onlangs vroeg wat zijn laatste grap was antwoordde hij: 'Dat was twee maanden geleden in het vliegtuig. Toen heb ik eerst stickers laten maken en die vervolgens in het toilet geplakt. Wat er op die stickers stond? 'Don't flush above cities.'

Google Book Search. Rekent u mee?

Deze week haalde Google een nieuwe belangrijke vis binnen voor zijn omvangrijke project om zoveel mogelijk boeken te digitaliseren. De tien bibliotheken van de University of California hebben zich nu bij andere bibliotheken aangesloten. In totaal liggen er 34 miljoen boeken in de filialen in Californië. De vraag is hoe krijgt Google die boeken zo snel mogelijk in digitale vorm?

Google houdt zijn methodes om de boeken in te scannen strikt geheim, waardoor het onmogelijk is om een betrouwbaar beeld te krijgen van hun scancapaciteit. Maar dat ze met iets bijzonders bezig zijn, is wel duidelijk. Ga maar na.

Op dit moment zijn er eigenlijk twee boekscanmachinebedrijven actief: het Amerikaanse Kirtas en het Zwitserse 4Digitalbooks. De snelste machine is de DL3000 van de Zwitsers. Deze kan 3000 pagina's per uur scannen en kost $ 225.000. 3000 pagina's per uur betekent 72.000 pagina's per dag als er 24 uur wordt doorgewerkt. In één jaar kan deze robot dus ruim 26 miljoen pagina's scannen.

Een robot  - in dit geval een Kirtas - aan het werk:

 

       

Laten we aannemen dat een gemiddeld boek 200 pagina's telt, dan zijn dat dus 131.000 boeken per jaar. Één zo'n scanner zou dus 258 jaar (!) nodig hebben om alle boeken van de universiteit van Califoria te scannen.

Google zal het vast sneller willen, zeker omdat dit nog maar één bibliotheek is.

Gewoon vijftig scanners kopen en het klusje is in vijf jaar geklaard. Het geld is geen probleem voor Google, maar het gekke is dat uit veel berichten op internet het beeld ontstaat dat het bedrijf een eigen systeem/machine heeft ontwikkeld.

Uitbesteden aan goedkope Chinese handjes lijkt me geen optie, want de boeken kunnen niet  worden getransporteerd over zulke grote afstanden, maar er zijn berichten dat Google een groot deel van de collectie naar zijn eigen vestigingen haalt om ze daar handmatig in te scannen. Dat moeten dan wel aardig wat handjes zijn.

Het wachten is op de eerste foto's van een Google-bookscanfabriek. Wie ontrafelt het mysterie?

The long tail

Ik weet niet of er nog mensen zijn, die er nog niet van gehoord hebben, maar de zoekopdracht 'long tail' levert in Google inmiddels al ruim 74 miljoen resultaten op. Veel kunnen het er dus niet zijn.

Een groot deel van de resultaten in Google heeft betrekking op het uitgewerkte concept van Wired-hoofdredacteur Chris Anderson die er onlangs een boek over uitbracht.

Heel kort: nu op internet onbeperkte schapruimte ontstaat en er dus oneindig veel producten zonder extra meerkosten kunnen worden verkocht, blijkt dat er een goede boterham valt te verdienen met het verkopen van 'niet-goed verkopende' boeken, cd's, dvd's en wat al niet. Kijk maar naar iTunes, Amazon en Netflix.

'Waar kom je de long tail nog meer tegen?, waarom zijn wikis een succes?, waarom lijken individuen op het internet zo onbaatzuchtig samen te werken zonder enige vorm van tegenprestatie?, hoe kunnen bedrijven hier op inspelen?

Het boek 'The long tail, why the future of business is selling less of more' van Anderson gaat op dit soort vragen in en is - hoewel er wel veel in wordt herhaald - een echte aanrader.

Technorati Tags: longtail | the long tail | chris anderson 

eBooks komen er aan

Het heeft even geduurd, maar de echte elektronische krant komt eraan. Sony lanceerde eerder dit jaar al de Sony Reader en binnenkort start ook Philips-spin-off i-Rex Technologies met de verkoop van de iLiad. Heb de Sony Reader eerder dit jaar kunnen bewonderen op de consumentenelektronicashow in Las Vegas en deze week even kunnen spelen met de iLiad (specificaties hier).

Het scherm van de iLiad (en van de Sony Reader) is veel energiezuiniger dan conventionele beeldschermen, omdat er geen achtergrondverlichting meer nodig is, zoals bij lcd-schermen. Bovendien is het elektronische boek een stuk lichter en veel beter leesbaar. Hoe feller het zonlicht, hoe helderder het scherm, net als een echt boek dus. Erg plezierig.

Het bladeren gaat ook prima en het ontbreken van een grote batterij knoppen, maakt de navigatie erg makkelijk. Verder biedt de iLiad in tegenstelling tot de Sony, de mogelijkheid om met behulp van een pennetje notities te maken in de kantlijn of in de tekst en deze te bewaren. Boeken, tekstbestanden (onder andere txt, pdf) en grafische figuren kunnen via de pc worden overgezet, maar kranten- en andere uitgevers kunnen straks ook informatie via internet en de servers van i-Rex naar het apparaat sturen, zodat iemand in Australie op een wifi-hotspot heel makkelijk de allernieuwste New York Times, Telegraaf of welke krant dan ook, kan binnenhalen.

Probleem van de iLiad en de Sony Reader is wel dat ze blijven aanvoelen als een computerscherm en je dus onbewust computermogelijkheden zoals tekstverwerkingsprogramma's en internet surfmogelijkheden verwacht, iets wat het apparaat ondanks zijn wifi-ontvanger nu juist niet doet. Gekoppeld aan de aanvankelijk hoge prijs (meer dan euro 500, de Sony Reader is euro 200 goedkoper) is de drempel voor aanschaf door een particulier daardoor erg hoog. Niet voor niets houden de grote boekverkopers nog even de boot af..