Als de EU-regeringsleiders echt een besluit móeten nemen, en ze komen er even niet uit, dan sturen ze al hun medewerkers uit de zaal en slaan dan spijkers met koppen. Geen ontsnappen meer aan, besluiten zullen ze, en zonder souffleurs gaat zoiets vaak makkelijker.
Gezien het risico op bedrijfsongevallen - regeringsleiders zijn ook maar mensen - gaat het om een noodmaatregel, waartoe de EU-bazen relatief weinig over gaan.
Maar Herman Van Rompuy, de eerste vaste voorzitter van de Europese Raad, grijpt naar het instrument voor de eerste informele EU-top die hij heeft belegd. En zo komt het dat op 11 februari de EU-regeringsleiders met een quotum van zegge één (1) medewerker plaatsnemen voor een vergadering in de Solvay-bibliotheek, op een flinke steenworp van het raadsgebouw aan de Wetstraat.
Op deze laatste plek mag het gepeupel wachten tot er witte rook is, en de regeringsleiders in hun limousine met motorkolonne de 150 meter naar de Europese Raad terugrijden voor het briefen van de rest van de wereld over hun beraadslagingen.
Wij van Brussels Log vinden het een geniale move. De baas van de EU wil het over zware zaken hebben - hoe de concurrentiekracht van Europa te versterken, het klimaatbeleid en, alhoewel dit niet op de officiële agenda staat, ook het Griekse treurspel. Dat zijn zulke gevoelige kwesties dat je die het beste intiem, über-informeel en ver weg van pottenkijkers en luistervinken kan bepraten.
Op het eerste oog verschilt de opzet trouwens van het Solvay-beraad niet zo van een regulier beraad in de Europese Raad. De regeringsleiders vergaderen op de laatste locatie ook met één assistent. Ze toen dat op de 70e verdieping (het getal wekt verwarring, en dat is de bedoeling. Er zijn hooguit zes verdiepingn in het raadsgebouw).
De aanvullende medewerkers van de regeringsleiders zitten meestal op de 50e verdieping (zie eerdere opmerking over de 70e). Het verschil met de Solvay-opzet is dat het raadsgebouw meer mogelijkheden biedt voor het pendelen van medewerkers tussen de wachtkamers en de zalen waar het allemaal gebeurt.
Van Rompuy zocht als Belgische premier ook al vergaderplaatsen op afstand uit. Bij moeilijke kwesties gingen de deuren dicht, de meeste assistenten eruit en als het even kon hadden de onderhandelingen plaats ver van de gebruikelijke palaverzalen.
Brussels Log herinnert zich daarbij het verbod op het doen van publieke uitlatingen gaande onderhandelingen - zeg maar een lekverbod - dat Van Rompuy als net aangetreden premier uitvaardigde aan kopstukken van zijn regering, toen hij voor het eerst zware besprekingen met hen voerde. En dat werkte ook nog.
De Belgische ex-premier had in zijn drang naar afzondering zijn eerste informele top als EU-baas willen houden in Hertoginnedal, een oud kloostercomplex aan de rand van de Brusselse deelgemeenten Sint Pieters Woluwe en Oudergem.
Op zich was dat qua historie best een goede stek geweest - de aartsvaders van de Europese Unie kwamen er in de jaren vijftig van de vorige eeuw ook bijeen om het Verdrag van Rome voor te bereiden. Wat recenter was Hertoginnedal de plek waar de Belgische politiek met enige regelmaat probeerde moeizame kwesties op te lossen.
Maar Hertoginnedal was een beetje te ver voor andere bezoekers van Van Rompuys top. Hij probeerde vervolgens het Egmont-paleis (foto), bij het centrum van Brussel aan de man te brengen. Ook dat haalde het niet - nog steeds te ver van het gebouw van de Europese Raad aan de Wetstraat.
Nu is het dan de Solvay-bibliotheek geworden, een statig gebouw in het Europese kwartier. Mooie locatie, niet al te groot. Ook geen ruimte voor vertalers trouwens, maar daar komen de regeringsleiders vast wel uit.
Niet iedereen vindt Hermans besluit fijn, lees hier maar.
Maar uit oogpunt van gedachtenwisseling-zonder-lastige-interferentie is de transfer naar dit complex slim. In het Raadsgebouw zoemen lastige journalisten in de wandelgangen rond, en drijven ze medewerkers van ministers en regeringsleiders in een hoek om ze informatie af te troggelen.
Om niet te zeggen dat lidstaten die medewerkers - assistenten, topambtenaren, woordvoerders - natuurlijk ook op expeditie in de mediajungle zenden om verhalen te lekken, om zo de gesprekspartners in de besloten vergaderzalen onder druk te zetten, opzetjes te verpesten en ga zo maar door.
Brussels Log weet wel één ding - die informele raad van regeringsleiders op 11 februari zal een saaie boel zijn. Want we zullen niet in de buurt zijn waar het allemaal gebeurt, en ons verblijf bij deze topontmoeting zal nog meer dan anders uitlopen tot een langdurig wachtfestijn met veel flauwe grappen, verveling en niet te checken geruchten.
Als iemand tenminste het GSM-nummer van JP de MP heeft, houden we ons aanbevolen. Dan kunnen we hem af en toe even bellen om te horen hoe het gaat. We zijn nu al benieuwd naar het bericht op zijn voicemail, en wellicht het muziekje dat zijn mobieltje ons laat horen als hij ons in de wacht zet.
Wachtmuziekje! Om in de sfeer te blijven, hier een paar suggesties:
- I heard it through the grapevine - Marvin Gaye / CCR
- I can see clearly now - Lee Towers
- Rumours - Timex Social Club
Reacties